กาลเวลา

posted on 29 Oct 2010 22:19 by sofuto
กาลเวลา... ได้นำพาทุกอย่าง*
อันนี้มันจริง จริงๆ นะ
 
หลังจากไม่ได้อัพมานานมากกกก....
ชีวิตของฉันโตขึ้น
เหมือนจะเป็นผู้ใหญ่ขึ้น
เจออะไรหลายๆ อย่าง ก็คิดว่าเราแกร่งขึ้น
แต่กับบางเรื่อง เราก็เหมือนเด็กน้อย ตัวเล็กนิดเดียว :)
 
มาถึงตอนนี้ ณัฐธยาน์ก็อายุได้ 23 ปีกว่าๆ แล้ว
มีอะไรๆ ผ่านเข้ามามากมายในช่วงที่ไม่ได้เล่าให้ใครฟัง
มันไม่เหมือนตอนเด็กๆ แล้วเนอะ ...ที่เวลาเรามีเรื่องอะไร เราจะวิ่งไปหาพ่อแม่ เพื่อนสนิท
 
เหมือนยิ่งโตขึ้น เรายิ่งมีเงื่อนไขในการใช้ชีวิตมากขึ้น
ไม่แน่ใจว่าใคร หรือเรากันแน่ที่สร้างเงื่อนไขนั้นขึ้นมา
แต่จะว่าเงื่อนไขเหล่านั้น ไม่มีอยู่จริง ก็ไม่ใช่
เราก็เห็นอยู่ว่า เมื่อพวกเราโตขึ้นมา... เพื่อนๆ ที่เคยวิ่งเล่นด้วยกันมา ต่างคนก็ต่างใช้เวลาในรูปแบบต่างๆ กัน
เวลาจะได้พบ ได้เจอกันก็น้อยลง
เป็นไปได้ไหมว่า สิ่งเหล่านี้... ทำให้เราไม่ค่อยได้เล่าเรื่องอะไรให้ใครฟัง?
 
เพื่อนสนิทเราไม่ได้หายไปไหนหรอก
เขาก็อยู่ตรงนั้น ...อาจเผชิญเรื่องของเขาอยู่ก็เป็นได้
 
แต่พอเราต้องเผชิญเรื่องต่างๆ ของเราคนเดียว
นานๆ ครั้งเข้า... แล้วเราไม่ได้เล่าให้ใครฟัง เราก็เริ่มชินที่จะเผชิญปัญหาคนเดียว
ถึงแม้บางทีเราคิดจนหัวเกือบแตก ...แต่ในที่สุดเราก็จะชิน
แต่มันก็มีบางทีที่มีหลายเรื่องหลายความเข้ามาในช่วงเวลาเดียวกัน ...จนเราเกือบทนไม่ไหว

ช่วงที่ผ่านมา ณัฐธยาน์เจอผู้คนหลากหลายรูปแบบมาก
ทั้งในเรื่องการทำงาน
ทั้งในเรื่องการดำเนินชีวิต
ถึงแม้ว่าเราจะรู้จักคนพวกนั้นแบบผิวๆ
...แต่อย่างน้อยคนพวกนั้นก็ยังมีอิทธิพลกับเราอยู่ดีในบางดีกรีอยู่ดี
 
บางครั้งชีวิตก็ดูซับซ้อนเสียเหลือเกิน
แต่บางครั้ง มาคิดอีกที มันก็แทบไม่มีอะไร
 
แต่จริงๆ ชีวิตมันก็อย่างนี้แหละนะ
มีขึ้น ก็มีลง

นี่ฉันพูดอะไรวะเนี่ย งงๆ ซับซ้อนๆ
หรือว่าใกล้บ้าแล้ววะ 555555
 
อะ...เอาเป็นว่า ฉันก็จะทำให้ดีที่สุดแล้วกันนะ
แต่ก็บอกตรงๆ อีกว่า...
ถ้าชีวิตไม่เคยลองอะไรใหม่ๆ ให้เราได้รู้ เราก็จะไม่เคยได้รู้อะไรเลย
เราจะจมกับสิ่งเก่าๆ ที่เราเป็นอยู่
ไม่แน่ใจว่านั่นเรียกว่าความกลัวได้ไหม? หรือความไม่พยายามของเราเอง?
เพราะฉันเชื่อว่าไม่มีมนุษย์คนไหนทำอะไรอย่างที่ตั้งใจทำแล้วทำไม่ได้หรอก
สักวันมันก็ต้องได้ ...ถ้าเราพยายามจริง
บางทีเราอาจรู้สึกว่าเราทำไม่ได้ แต่มันยังไม่ได้มาถึงสุดทางซะหน่อย
ถ้าเราฝืนไปอีกสักนิด ไม่แน่... พอเราเงยหน้าขึ้นมาอีกที เราก็ข้ามฝั่งมาอยู่อีกที่ แล้วสบายใจกว่าก็ได้
ใครจะรู้ :)
 
ก็รู้ว่านี่ไม่ใช่ที่สุดของชีวิต
แล้วฉันก็ไม่ได้อยากจะทำให้มันยากเกินกว่าความเป็นจริงด้วย
แต่ของบางอย่าง มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับเราคนเดียว
ความรู้สึกของคนเรา มันมองเห็นไม่ได้ แต่มันรู้สึก และสัมผัสได้
บางอย่างที่อยากรู้ แต่บางทีก็ไม่ควรถาม
โลกยังมีอะไรที่เป็นปริศนามากมาย นับประสาอะไรกับใจคน
ใช่ว่าเธอมีประวัติศาสตร์มากมายคนเดียวที่ไหนล่ะ ...ฉันก็มี
ฉันจะลองเข้าใจเธอ พยายามปรับเข้าหา และยอมบ้างในบางโอกาสที่ฉันยอมได้
เพราะฉันให้เกียรติเธอ ในฐานะคนที่ฉันเลือกที่จะให้ ...มันไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ หรอกนะ
แต่วันไหนที่เธอไม่มีอิทธิพลกับฉันแล้ว โปรดเข้าใจไว้ด้วยว่าฉันได้ทำทุกอย่างไปแล้ว...
 
ไม่แน่ใจว่าตอนนี้ตัวเองกำลังคิดมากไปไหม?
ควรคิดไหม หรือไม่?
ฉันต้องพยายามกว่านี้ไหม?
แล้วเธอจะคิดยังไง? เหมือนกัน หรือเราไม่เข้าใจกัน มันเลยไม่พอ?
ฉันไม่เคยคิดหรอกว่าคนเราจะเดินมาถึงทางตัน เราแค่ยังมองไม่เห็นทางออกเท่านั้น...
 
ไม่ได้เร่งรัด ไม่ได้รีบร้อนอะไรเลย
แต่บางทีมันก็ไม่มีสัญญาณอะไรมาบ่งบอกให้เรามั่นใจ
ฉันเลยเหมือนคนหลงทางเป็นระยะๆ
และบางทีมันก็เหนื่อยที่ต้องมองหาป้ายสัญญาณ
บอกไม่ได้ว่าฉันจะเหนื่อย แล้วหยุดมองหาป้ายนั่นเมื่อไหร่
รู้แต่ว่าตอนนี้ฉันอยากจะตัวใหญ่ๆ เธอจะได้มองเห็นฉันบ้างสักที...
 

 
Credited by deviantart

Comment

Comment:

Tweet

ตัวสูงใหญ่บางครั้งก็ทำให้มองข้ามสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวไปนะ... อย่าคิดว่าสิ่งที่เข้ามาแล้วเราเลือกจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด เพราะเราแค่เลือกสิ่งที่ดีที่สุดในขณะนั้นเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรที่ลงตัวหรอก และไม่ใช่ทุกคนหรอกนะ ที่จะเลือกทางเลือกที่ดีที่สุดได้... ‘Everyone likes someone as you like someone.’ — Tsuyoshi Ozawa ทุกคนก็อยากเลือกในสิ่งที่ดีที่สุดนั่นแหละ มันเลยเกิดเรื่องบ้าๆ ให้คิดมากกันแบบที่นุ่มคิด เราเองก็เชื่อในความพยายามของมนุษย์นะ... แต่เราไม่เชื่อว่าทุกคนที่พยายามจะได้ในสิ่งที่ตนหวัง... ...มันต้องใช้ความ "พอใจ" ในสิ่งที่พยายามแล้วได้รับมา และอยู่กับมันอย่างมีความสุขถึงจะถูก ป.ล. ตอบกลับบ้างสิวะ -"-

#2 By pwattjaidee on 2011-02-03 22:23

อ่านแล้วแอบเศร้า T[]T
แต่ให้ความรู้สึกว่า ตัวเรากำลังเติบโตไปตามกาลเวลา
ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่จิตใจ อารมณ์และความรู้สึกก็เหมือนกัน
ดังนั้น การมีชีวิตอยู่ของเรา อาจจะไม่มีเหตุผล หรืออาจจะมีมากกว่าหนึ่ง
แต่ที่สำคัญคือ อย่ายอมแพ้กับสิ่งที่เข้ามาหาตัวเรา ไม่ว่าจะดีหรือร้ายจนทำให้เราท้อใจสุดขีด เราจะตายไม่ได้
อย่างน้อย คิดไว้ว่า อีกด้านหนึ่งของกระจกที่เราส่องทุกวัน บางทีอาจมีคนนั่งรอเราอยู่ก็ได้ >w<
เราก็รอผู้หญิงในฝันคนนั้น คนที่จะเข้าใจเราอยู่เหมือนกัน ดังนั้นจะตายไม่ได้!!
(เริ่มเพ้อ /me โดนถีบ T__T)

ไปดีกว่า แฮะๆ >w< bye~

#1 By ๏Luvi๏`KunG on 2010-10-29 23:50