เป็นระยะเวลาพอสมควรแล้ว จากเส้นทางที่ฉันต้องหยุดเดิน ...เดินออกมา
แม้มันจะจบ(เหมือนจะ)สวย แต่ฉันก็ไม่ค่อยพอใจกับมันเท่าไหร่
นั่นอาจเป็นสาเหตุให้ฉันยังหิ้วความรู้สึกอะไรหลายๆ อย่างอยู่บ้าง ณ ตอนนี้
ใช่... มันเบาบางมากเมื่อเทียบกับตอนแรกๆ
แต่มันก็ยังอยู่

ยังมีทั้งความรู้สึกสงสัย
คำถามว่า 'ทำไม?', 'เพราะอะไร?' ดังซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัว
เหมือนความคิดวนซ้ำไปซ้ำมา เหมือนฉายหนังซ้ำ โดยที่ตอนจบยังงงๆ
มีทั้งความรู้สึกเจ็บบางๆ โดยที่ฉันไม่อยากยอมรับว่ามันมี
เพราะฉันรู้ค่าของตัวเองว่ายังไปได้อีกไกล
แต่ถามว่าเจ็บบ้างไหม? ใช่...เพราะฉันไม่ได้อยากให้มันออกมาในรูปแบบนี้
แต่ฉันทำอะไรไม่ได้อีก หรืออย่างน้อยฉันก็คงไม่ทำอะไรแล้ว
 
เรื่องแบบนี้ขึ้นอยู่กับคนสองคน
ถ้าคนหนึ่งพยายาม แล้วอีกคนมัวแต่ยืนมองว่าความพยายามเหล่านั้นจะทำให้เขาพอใจได้หรือไม่ ..แล้วถึงจะไปต่อ
มันก็ไม่ได้ผลหรอก
ความพยายามของคนไม่เท่ากัน
ความจริงจังของคนก็ไม่เคยเท่ากัน
ไม่อย่างนั้นเขาจะเซตมาตราฐานไว้ทำไมกันล่ะ
 
ฉันก็ทำดีที่สุดในรูปแบบของฉันแล้วล่ะ
แต่ฉันคงเสียใจนะ ถ้ารู้ว่าสิ่งที่ฉันทำ...เธอมองไม่เห็นมันเลยว่าฉันพยายามแค่ไหน
และจะเซงยิ่งกว่า ถ้ารู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจให้มันมีความหมาย และไม่มีอะไรมาตั้งแต่แรก เพียงแค่ฉันคิดฝันไปเอง แล้วเธอก็เห็นฉันเป็นผู้หญิงธรรมดาที่เหมือนใครๆ
 
ช่างมัน ...ฉันคิดได้เท่านี้
หนังมันจบ มันก็จบ ต่อให้จะงง หรือไม่เข้าใจยังไง เราก็ต้องเดินออกจากโรง
เรานั่งดูอยู่อย่างนั้นไม่ได้หรอก ...ยังไงชีวิตก็ต้องเดินต่ออยู่แล้ว
 
แต่คราวนี้มันทำให้ฉันรู้สึกว่า กับบางคนก็เป็นได้แค่คนรู้จัก
คำสรรพนามที่ว่า 'เพื่อน' ก็แทบไม่มีความหมายอะไรเลย
เหมือนเราแทบไม่รู้จักกัน เรื่องที่ผ่านมาไม่เคยเกิดขึ้น
ฉันแค่ตื่นมาแล้วเกิดมีเธอเป็น contact list แล้วเห็นเธอออนไลน์ ...ก็เท่านั้น
ไม่แน่ใจว่าเธอคิดอะไร นั่งทับความคิดเอาไว้บ้าง แต่ใช้ชีวิตเป็นปกติ หรือว่าไม่คิดอะไรเลย
บางทีความเป็นธรรมชาติของใครบางคนก็ทำให้เรารู้สึกใจหาย ...เพราะมันเป็นธรรมชาติมาก เหมือนมองไม่เห็นกัน
 
ที่ฉันเขียนเอนทรี่นี้ก็เพื่ออยากระบาย
เมื่อไหร่ภาพหนังเก่าๆ ที่เหลืออยู่จางๆ จะหายไปหมดสักที?
มันเบาบาง และจางมากกว่าตอนใหม่ๆ มากแล้ว
แต่เมื่อไหร่...มันจะหายไปเกลี้ยงๆ สักที
ฉันรู้ว่าคนเราลืมไม่ได้หรอก แต่ให้ไม่นึกถึง ...เหมือนคน(หนัง)เก่าๆ
นั่นแหละ คือสิ่งที่ฉันต้องการ
 
ฉันรอวันนั้นอยู่อย่างใจจดใจจ่อเลยล่ะ
แต่ดีใจมากที่ทุกวันนี้ฉันยิ้มได้กว้าง หัวเราะได้ดัง และเป็นสุข
ฉันไม่เหนื่อยใจอีกเลย ไม่ทรมานใจอีกแล้ว โล่งใจมาก...มากยิ่งกว่าตอนนั้นที่สุด
เพราะต่อไปนี้ นับจากวันนั้น เรื่องของเธอฉันไม่เอามาใส่ใจอีกเลย ...เพราะฉันเดินอยู่บนถนนอีกเส้นมานานแล้ว
 
รักตัวเองที่สุด :)
 

Comment

Comment:

Tweet

เข้าใจเลย บางทีกับบางคนก็ทำให้เราคิดว่าคนไม่รู้จักเรา ยังให้ใจเรามากกว่านี้อีก sad smile

#2 By sorbet* on 2012-02-01 13:04

... (._.")

#1 By pwattjaidee (61.90.119.167) on 2011-04-17 22:43